SV Medewerking woningbouwcorporaties bij jeugdzorg

Rotterdam, 11 februari 2011

Geacht College,

Vanuit het Centrum voor Jeugd en Gezin worden sinds enige tijd gezinscoaches ingezet in gezinnen met bepaalde problemen. Op dit moment zijn er in Rotterdam zo'n 30 coaches actief. Met de inzet van deze coaches worden de problemen binnen het hele gezin nu meer in samenhang aangepakt, in tegenstelling tot meerdere hulpverleners die náást elkaar werken, soms zonder dit van elkaar te weten. Met de gezinscoach heeft het gezin één aanspreekpunt, dat de problemen in de onderlinge context beschouwt en, waar nodig, achter de schermen afstemt met specialistische hulpverleners. Hoewel de tijd die gezinscoaches aan een gezin besteden intensief is, gemiddeld een dag per week, is de totale tijdsbesteding van hulpverleners per gezin lager. Omdat er één aanspreekpunt is dat problemen in samenhang aanpakt kan specialistische hulp gerichter worden ingezet. Betere en goedkopere hulpverlening dus! D66 juicht dit toe!

Daar waar de gezinscoaches achter de schermen goed blijken te kunnen samenwerken met verschillende betrokken partijen en hulpverleners, vernamen wij dat die samenwerking op het gebied van huisvesting moeizamer verloopt. Het signaal dat ons bereikte, is dat met name woningbouwcorporaties onvoldoende bereikbaar zijn en onvoldoende samenwerken met de gezinscoaches bij het aanpakken van gezinsproblemen waar slechte huisvesting een belangrijk onderdeel  is. Sommige gezinnen worden door woningbouwcorporaties gehuisvest in uitermate slecht onderhouden woningen, soms zelfs met dikke lagen schimmel op het plafond. De medewerking van woningbouwcorporaties bij het vinden van een geschikte woning om daarmee de problemen deels op te lossen, schijnt onder de maat te zijn.

D66 maakt zich hierover ernstig zorgen. De kinderen in deze gezinnen bevinden zich al in een kwetsbare en afhankelijke positie. Het moeten blijven wonen in huizen die in zeer slechte staat verkeren, draagt niet bij aan de gezondheid van Rotterdamse kinderen en helpt al helemaal niet bij het aanpakken van de problemen waar de gezinscoaches zich nu juist zo voor inzetten. Daarom heeft D66 de volgende vragen:

1.    Herkent het college het hierboven geschetste beeld van gebrekkige medewerking aan de kant van woningcorporaties bij het aanpakken van gezinsproblemen in samenwerking met een gezinscoach? Zo ja, wat vind u hiervan en wat bent u voornemens hieraan te doen? Zo nee, bent u bereid deze signalen te onderzoeken?

2.    Heeft het college hier eerder signalen over gekregen? Zo ja, welke en hoeveel?

3.    Is het college het met D66 eens dat het vastgoed van woningbouwcorporaties goed onderhouden moet zijn en er geen gevaar voor de gezondheid moet opleveren? Wat is volgens het college de rol van woningcorporaties in dit soort situaties?

4.    Beschikt het college over middelen om woningbouwcorporaties aan te zetten om hun vastgoed op te knappen en te onderhouden?

5.    Welke afspraken zijn er momenteel tussen woningbouwcorporaties, gezinscoaches en de gemeente aangaande huisvesting van probleemgezinnen? En werken deze volgens het college?

6.    Wat vindt het college van het idee om bij woningbouwcorporaties per Centrum voor Jeugd en Gezin of per wijk één aanspreekpunt af te dwingen voor de gezinscoaches zodat de slagvaardigheid in de aanpak van problemen geborgd blijft?

7.    Huurders kunnen in bepaalde gevallen een urgentieverklaring aanvragen. Zijn de gezinscoaches hiervan op de hoogte en zou dit in de ogen van het college, eventueel in combinatie met de afspraken genoemd bij vraag 5 en de aanspreekpunten bij vraag 6, een tijdelijke oplossing kunnen zijn van het probleem?

Hoogachtend,

Jos Verveen                             Brenda Dirkse